W II w p.n.e. świat hellenistyczny - dla Greków cały ówcześnie znany świat - był w rozkwicie. Na horyzoncie jawiło się już nowe imperium, prężna republika, która chłonąc hellenizm pełną piersią, niebawem na długie stulecia, stać się miała władczynią całego ówcześnie znanego świata. Świat ten był już ukształtowany; kwitnął handel, nauka i sztuka. Swe wielkie dokonania miała już za sobą także architektura. Dokonania te były na tyle wielkie, że w świecie hellenistycznym było o nich głośno. Budzące powszechny podziw budowle, takie jak Wielkie Piramidy w Gizeh czy latarnia morska na wyspie Faros u wrót Aleksandrii, stały się miejscem, powszechnie wyzwolonej, w hellenistyczno – rzymskim świecie, turystyki. Ugruntowaniem wiedzy o tych wspaniałych budowlach zajął się niejaki Antypater z Sydonu, poeta grecki, który stworzył pierwszą znaną listę Siedmiu Cudów Świata Starożytnego. Co ciekawe lista z niewielkimi zmianami, dokonanymi głównie w średniowieczu, przetrwała do współczesności. Niestety, tylko lista i dość ugruntowana wiedza o obiektach, które zawierała, bo z rzeczywistych obiektów przetrwał tylko jeden – egipskie piramidy w Gizeh. 

    Wzorem Antypatera z Sydonu i jego listy już w średniowieczu powstawać zaczęły także inne spisy, w tym lista cudów, które zawierała takie obiekty jak Haga Sophia czy Stonehenge. Magia tych elitarnych spisów obiektów zachwycających całą ludzkość działa do dzisiaj. 

Poszukiwanie siedmiu nowych cudów świata prowadzone jest w dwóch zasadniczych obszarach: przyrody, w którym nominowany jest m.in. obszar Wielkich Jezior Mazurskich i Puszcza Amazońska oraz dziedzictwa kulturowego, który promuje tak znane budowle jak Angkor Wat, Statuę Wolności czy bajkowy zamek Neuschwanstein. Co ciekawe w obszarze dziedzictwa kulturowego nominowane są także Piramidy w Gizeh – te same które błyszczały na pierwszej tego typu liście. Lista siedmiu cudów świata starożytnego była swoistym przewodnikiem turystycznym. Wybrane siedem cudów współczesności stanowić będzie nową elitę.

XVIII wieczny, drewniany, modrzewiowy, alkierzowy dwór w układzie polskim w Koszutach.