Przejechaliśmy rowerem kilkadziesiąt kilometrów tylko po to by nacieszyć oczy tą wspaniałą średzką ziemią. Droga wiodła po wschodniej stronie Zalewu Średzkiego do Mącznik, dalej przez pozostałości po bunkrach obrony przeciwlotniczej tego niegdyś potężnego lotniska Luftwaffe. Docieramy do Ulejna i objeżdżamy mocno zniszczony dwór z przełomu XIX i XX wieku. Cała wieś robi na nas wrażenie niebywałym zaciszem, „daleko od szosy” chciałoby się rzec. Omijamy dwór i zapomnianym traktem idącym ze Środy przez Ulejno docieramy do Rusiborza. Dalej, jadąc na Zberki, wjeżdżamy na północ w las by przez Maderę dotrzeć do drogi Orzeszkowo – Targowa Górka. Cofamy się tą drogą kilkadziesiąt metrów w kierunku Orzeszkowa by wjechać ponownie w drogę na północ, prowadzącą wprost do leśniczówki Milkarowo. Ponad dwukilometrowa droga przez las mija nam jak z bicza strzelił i oto wyjeżdżamy na drogę – dróżkę właściwie – prowadzącą skrajem lasu z Targowej Górki do Giecza u stóp góry Górzno. Trafiamy akurat na badania archeologiczne prowadzone w ramach tzw „Ratowniczych badań archeologicznych” przed budową autostrady A-2 prowadzonych przez archeologów UAM. Góra Górzno jako wyniesiony względnie punkt pełniła w okresie rozkwitu Giecza rolę wschodniego bastionu w systemie obronnym kasztelanii gieckiej. Na szczycie wzniesienia umiejscowiony był niewielki gródek obronny. Wcześniej góra pełniła prawdopodobnie funkcje rytualne dla zamieszkujących okolice plemion.

 Gródek warowny osłaniał Giecz od strony Lądu i Gniezna. Podobną rolę obronną pełniły także warownie w Chłapowie (od strony Śremu) oraz w Gułtowach (od strony Poznania). Odwiedzamy sam Giecz, najpierw oczywiście kamienny, romański kościółek pw. św. Mikołaja powstały na terenie osady handlowej, która wykształciła się po drugiej stronie jeziora. Jedziemy dawnym mostem, dziś mocno podbagnionym terenem wprost do gieckiego Grodziszczka. Prace archeologiczne przy kościele pw. św. Jana Chrzciciela trwają, a my podpatrujemy pracę archeologów. Objeżdżamy drewniany kościół i po terenie nieistniejącej już dziś osady Skłoków pędzimy prosto do Środy.