Nie zatrzymujemy się jednak w skansenie, bo naszym zasadniczym celem jest wyspa Ostrów Lednicki – miejsce chrztu Polski w 966 roku. Oglądamy zabytki, drewniane, XIX wieczne i nawet XVI jak ów gryżyński wiatrak, ale wiemy przecież, że nijak czasowo mają się do tych reliktów polskości, które znajdują się na wyspie. Czym prędzej więc płyniemy na wyspę, by obejrzeć ruiny mieszkowego palatium i baseny chrzcielne. Zabytki robią na nas piorunujące wrażenie; obchodzimy wyspę, mając świadomość, że tutaj zaczynała się Polska. Powrót promem do „Małego skansenu” i jedziemy znów przez Dziekanowice do krajowej piątki, tylko po to by objechać płd krawędź jeziora. 

    Po 2 kilometrach skręcamy znów w prawo by dotrzeć do Moraczewa – ogromnego grodziska obronnego pełniącego dla Gniezna tę samą funkcję co np. Gułtowy dla Giecza – flankującą, obronną. Wały grodziska wznoszą się na wysokość ponad 10 metrów. Z Moraczewa polną drogą, w ślimaczym tempie, docieramy do Węglewa odrestaurowany w latach 90-tych XX wieku., gdzie wznosi się przepięknej urody drewniany kościół – jeden z najpiękniejszych w Wielkopolsce,  Mamy pecha, bo trafiamy akurat na jakąś kościelną uroczystość, więc ograniczamy się do zwiedzenia obiektu z zewnątrz. Z Węglewa prosta droga wiedzie do Pobiedzisk, skąd znów krajową 5, jadąc w stronę Poznania docieramy do słynnego już nie tylko w Wielkopolsce „skansenu miniatur”. Zgromadzono tutaj kilkadziesiąt modeli najcenniejszych i charakterystycznych obiektów z terenu Wielkopolski w skali 1:20. Obejrzenie całej ekspozycji zajmuje nam prawie godzinę, a nie małą frajdę sprawia sfotografowanie się z głową na wysokości baniastych hełmów bliźniaczych wież katedry poznańskiej.
Z Pobiedzisk wracamy do Środy.