Zaproszony na zjazd przez Władysława Laskonogiego Leszek Biały wraz z innymi książętami został napadnięty pod osłoną nocy przez politycznych adwersarzy i zginął właśnie tutaj.  Celem zjazdu miało być przymierze przeciwko Władysławowi Odonicowi z płn. Wielkopolski i Świętopełkowi z Pomorza. Korzystamy z chwili by rozprostować kości i podziwiać wspaniałą panoramę rynny jezior Gąsawskiego, Biskupińskiego i Weneckiego.  Jedziemy dalej przez Gąsawę, by w chwilę później stać już obok jednego z największych odkryć archeologicznych w Polsce międzywojennej i jednego z największych skansenów archeologicznych współczesnej Europy czyli słynnego Biskupina. Nazywany "Pompejami północy" Biskupin, a raczej półwysep jeziora Biskupińskiego niedaleko tej miejscowości kryje szczątki wspaniałej ongiś warowni – grodu ludu epoki brązu i żelaza zwanego Łużyczanami. Odkryty przez wiejskiego nauczyciela, Walentego Szwajcera w 1934 roku gród i rozsławiony przez badania wybitnego archeologa Józefa Kostrzewskiego stał się swego czasu nawet kartą przetargową w sporze polsko – niemieckim o tzw. słowiańskość (germańskość) tych ziem.

    Wszak ponoć w czas burzy z ruin zamku dobiegają jeszcze i dziś jęki skazanych przez imć Mikołaja. Burzy na szczęście nie było, ale wewnątrz zamkowych murów (tych nielicznie ocalałych) wiatr dmie... Opuszczamy Wenecję, kierując się na Żnin i dalej na Łabiszyn by po około 17 km od Żnina dotrzeć do Lubostronia. Nie mogliśmy podarować sobie tej przyjemności obejrzenia trzeciego wspaniałego dzieła Stanisława Zawadzkiego, sprowadzonego do Wielkopolski przez Augustyna Gorzeńskiego z Dobrzycy, gdzie zbudował dość tajemniczy, niekonwencjonalny pałac.

    Inny, najbardziej klasyczny w formie zaprojektował dla innego Gorzeńskiego – Hieronima ze Śmiełowa. W Lubostroniu zbudował pałac – willę w stylu rzymskim dla szwagra Augustyna Gorzeńskiego Feliksa Skórzewskiego. Idea tego przepięknie położonego i zrealizowanego założenia zaklęta jest w słowach wyrytych na frontonie „Sibi Amicitiae et posteris – sobie, przyjaźni, potomnym”. To zawołanie, charakterystyczne dla tego pokolenia, wiernie odzwierciedla ideę odsunięcia siedziby od wielkomiejskich swarów, roli wystawnego hucznego domostwa, w którym podziały Polski przedkonstytucyjnej były tak bardzo widoczne. Owe miejskie założenia w postaci Siernik, Lubostronia, Śmiełowa były próbą oderwania się od roli przywódczej jaką bez wątpienia sprawowała szlachta. Czas nagli więc śmigamy wprost do Kruszwicy, zatrzymując się na chwilę przy wspaniałym kościółku romańskim w Kościelcu, to odpowiednik naszego gieckiego kościoła pw. św. Mikołaja. Paradoksem jest to, że choć jesteśmy na „Szlaku Piastowskim” od dość dawna i „zaliczyliśmy” już wspaniałe obiekty ten jest dopiero naprawdę „piastowski”, ale taki właśnie jest Szlak Piastowski – jak przez soczewkę skupia historię Polski, aż od jej początków, a nawet i wcześniej.