Naszą przygodę z cystersami i Wielkopolską pętlą cysterską rozpoczęliśmy od wspaniałego opactwa w Lądzie nad Wartą. Później pojechaliśmy na północ, by obejrzeć cysterskie pozostałości w Wągrowcu, a nade wszystko w pobliskim Łeknie – pierwszej na ziemiach Polski cysterskiej fundacji. Teraz przyszedł czas na zachodnią a część pętli, a raczej jej południowo – zachodnią, położoną w granicach i na obrzeżu malowniczego Przemęckiego Parku Krajobrazowego. Trasę poprowadziliśmy tak, by przejechać północnym skrajem Parku wprost do Przemętu, a następnie wjechać na jego teren od strony Kaszczoru i Wielenia i podelektować się pięknem tej części Pojezierza Leszczyńskiego. Tak skonstruowana trasa nie jest z pewnością chronologiczna, bo uwzględniając kolejność cysterskich fundacji, winniśmy rozpocząć raczej od Kaszczora, by przez Wieleń dotrzeć do Przemętu. Planując jednak tę wędrówkę szybko doszliśmy do przekonania, że warto w jej trakcie postawić również na walory Przemęckiego Parku. Tak więc ruszamy, zgodnie z planem, wczesnym rankiem, by po kilkudziesięciu minutach jazdy znaleźć się przez Czempiń na „krajowej piątce”, którą zjeżdżamy w dół, wprost do Śmigla. 

Obecna świątynia wzniesiona została ponownie przez bernardynów w latach 1638-44. Naszym celem jest zbiór polichromii z portretami trumiennymi Gurowskich, o których wcześniej nieco się naczytaliśmy. Najsłynniejsza inskrypcja znajduje się po wejściu do kościoła klasztornego, z prawej strony nawy i dotyczy Rafała hr. Gurowskiego herbu wczele, awanturnika i utracjusza i - jak mówią przewodniki – kopii Jana Chryzostoma Paska, ot takiego typowego syna swej epoki i obywatela Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Gurowski był także fundatorem wielu kościołów i twórcą swoistej poezji inskrypcyjnej.  Na ścianie doczytujemy słowa skreślone piórem jego samego: „Kto czytasz pilnie, uważać należy / Jak szypkim pędem życie ludzkie bieży [...] R.G.H cherbu, przodkow swoich wczele / z dziada iey habdank a pomian głoszę z baby / żal nie opuszcza ztąd wierszopis słaby." A przy swoim portrecie napisał m.in "Ktom był żyjący? Grześnik, wie świat cały / to duszy mojej cale nie pomoże / Już się wyroki ostatecznie stały”. Poruszające są te barkowe wyznania, choć w warstwie poezji może i "wierszopisy słabe" ale chwytają za serce... Opuszczamy Wschowę drogą krajową nr 12, kierując się do Leszna, by tuż po wyjeździe z niego skręcić w wojewódzką „432”-kę. Ta droga ma właśnie tutaj swój początek, a wiedzie m.in. przez Śrem i Środę do Wrześni. Jest to już droga powrotna; dzień ma się ku końcowi, ale nie omieszkamy zatrzymać się na chwilę w niezwykle urokliwym miejscu. Tuż przed Osieczną, właśnie przy drodze od strony Leszna na niewielkim wzniesieniu stoją trzy wiatraki koźlaki – ostatnie takie naturalne skupisko tych budowli w jednym miejscu. Wiatraki są doskonale zadbane i oznaczone, a do tego każdy z nich ma swoje imię. Jeden z nich stojący nieco na uboczu, pod lasem, stanowi dziś własność prywatną, zaś dwa pozostałe to municypalna własność Osieczan. Z wiatrakami osieckimi wiąże się także historyczne wydarzenie z nieodległej przeszłości. W 1919 roku odbyła się tutaj bitwa powstańcza pomiędzy regularnymi oddziałami niemieckimi, atakującymi Osieczną od strony Leszna, a powstańcami broniącymi wiatracznego wzgórza i Osiecznej. Dwa ataki niemieckie załamały się, a powstańcy ruszyli w pościg na bagnety i zakończyli go dopiero pod Lesznem. Piękna karta powstania wielkopolskiego – powstania zwycięskiego. Upamiętnia to wydarzenie pomnik stojący tuż przy szosie. Z osiecznego wzgórza przez Osieczną wracamy do Środy.