Jest jedną z niewielu kolejek wąskotorowych ocalałych po kryzysie lat 90-tych, który zmiótł z powierzchni ziemi wiele kolejek porzuconych przez PKP i muszących radzić sobie w nowych, rynkowych warunkach. Szczęście miały te, które trafiły na ludzi rozumiejących podstawowy błąd w rozumowaniu PKP, który w wyniku ekonomicznym przyczyniał się do wykazywania strat. Tym zasadniczym błędem było traktowanie wąskotorówek jako usług komunikacyjnych świadczonych na równi z normalnotorowymi. O ile jeszcze trzydzieści, czterdzieści lat temu takie podejście było jak najbardziej uzasadnione, o tyle w latach 90-tych świadczyło już o całkowitym nierozumieniu praw rynku. PKP zdawały się nie dostrzegać faktu, że spadek przewozów towarowo- osobowych spowodowany przede wszystkim gwałtownym rozwojem transportu samochodowego następował  już w latach 70-tych a nawet 60-tych, zaś w latach 90-tych funkcja ta, w odniesieniu do wąskotorówek była już w zasadzie pomijalna. PKP nie dostrzegała również, że dość skutecznie funkcję transportową w niszy kolejek wąskotorowych zastąpiła dynamicznie rozwijająca się turystyka.

    Dysponując tak posuniętą krótkowzrocznością i jawną kpiną z rachunku ekonomicznego, upadająca PKP, wolały udawać męczennika i karmiły opinię publiczną obrazem kuli u nogi, jaką rzekomo były wąskotorówki. Notabene błędy popełniane wobec wąskotorówek powielane były również w okresie późniejszym i także dzisiaj wobec innych części majątkowych firmy, a PKP jak tonęło tak tonie. Z perspektywy lat i tych kolejek które przetrwały można dziś z przekąsem stwierdzić, że ich uwolnienie się z objęć nieodpowiedzialnego molocha mogło im wyjść tylko na dobre. Cóż z tego skoro to „szczęście” mogło spotkać nieliczne? Ledwo wspomnieniem pozostają dziś Jarocińska kolej Dojazdowa i Wrzesińska Kolej Dojazdowa. Te które przetrwały, jak średzka czy gnieźnieńska zawdzięczają ten fakt miłośnikom kolejek i samorządom świadomym ich potencjału turystycznego. Ci pierwsi zwykle reagowali natychmiast, zakładając stowarzyszenia i grupy operatorów, ale przede wszystkim edukując co do rzeczywistej roli tych ginących zabytków. Jednak, by tak prowadzony bój o wąskotorówki miał szansę na zwycięstwo, miłośników musiała wesprzeć prawno – organizacyjno – finansowa machina samorządowa.            

    Myliłby się jednak ten, kto sądziłby że dziś, kilka lat po  procesach przekształceniowych, walka o kolejkę – także średzką ! – jest zakończona. Ciągle przypominać trzeba wszystkim, że wąskotorówka, która istotnie potrafi zarabiać – przy odpowiednim, nowoczesnym podejściu marketingowym – nie jest kurą znoszącą złote jajka. Z racji wieku i istoty działania ulega ciągłej dekapitalizacji, którą trzeba nieustannie powstrzymywać, by zachowała swe niewymierne wartości. Warto także pamiętać o nowoczesnym marketingu właśnie, który wykorzystując specjalizowaną wiedzę z zagadnień turystyki, a szczególnie jej prężnie rozwijającego się odłamu -  turystyki postindustrialnej, a także ponadregionalnego zainteresowania kolejką winien usilnie pracować nad pełnym wykorzystaniem jej potencjału i wartości. Istnieje ciągłe zapotrzebowanie na wiedzę, która w transportowej funkcji kolejek nie odgrywała żadnej roli – czyli jej niewymierną wartość promocyjną dla regionu i  miasta, która wymaga obserwacji, szacunków i wniosków. Ciągle także trzeba pamiętać, że nie brakuje ludzi całkowicie pozbawionych wyobraźni, którzy chcieli by likwidacji kolejki, kosztem np. ścieżki rowerowej!

    Absurdalność tego pomysłu (rodem z Monthy Pytona) może świadczyć nie tylko o problemach z percepcją rzeczywistości u ich autorów ale nade wszystko o szkodliwości takich pomysłów dla wizerunku miasta, regionu i zamieszkującej tu społeczności. I na nic zdaje się nadzieja, że autorzy takich pomysłów lansują je z niedouczenia, niedoinformowania lub być może z chęci wątpliwej autokreacji. Pozostaje jedynie ciągle edukować, zarażać pasją, otwierać oczy innym na dobro wspólne, którego inni mogą tylko pozazdrościć. Mamy to cudo tuż obok, więc pewnego pięknego sierpniowego ranka jedziemy wzdłuż zachowanego 14 –kilometrowego szlaku ze Środy do Zaniemyśla. Osią naszej trasy jest oczywiście wąskotorowy szlak, jednak baczną uwagę zwrócić chcemy na to co przy szlaku, obok czego zwykle przejeżdżamy, co daleko od głównych szlaków komunikacyjnych, a co z pewnością warte jest tego, by się zatrzymać i bliżej poznać. Szlak wąskotorówki, po wyjeździe ze stacji Środa Wąskotorowa, łagodnym łukiem wspina się na most, którym przekracza normalnotorową linię kolejową Poznań - Kluczbork.