W lipcowy poranek, kiedy słońce jeszcze nieśmiało dogrzewa pędzimy rowerami na północny zachód drogą wojewódzką nr 432 ze Środy na Wrześnię. Naszym celem jest Biechowo – ongiś siedziba kasztelanii i ważny gród, później niewielka wieś z  klasztorem Filipinów i łaskami słynącym obrazem Matki Boskiej. W drodze powrotnej chcieliśmy zboczyć na południe, by zajechać do miłosławskiego Bugaju i Bażantarni. Tuż za Połażejewem skręcamy w prawo wprost na Murzynowo Kościelne, które dosięgamy po 5 kilometrach swobodnego okręcania zębatką. Murzynowo to niewielka wieś, która jako królewszczyzna należała do starostwa średzkiego. W późnym średniowieczu stanowiło własność Pampowskich, a później Gostomskich. Na mocy donacji napoleońskiej 1807 r. włączono je w skład klucza winnogórskiego, który trafił w ręce Jana Henryka Dąbrowskiego Przejeżdżamy obok zespołu podworskiego i kierujemy się asfaltówką na Pałczyn, przekraczając granicę powiatu. . Zatrzymujemy się na chwilę przy dość osobliwym kościele drewniano – murowanym pw. św. Jana Chrzciciela. Jak dowiadujemy się z przewodnika pierwsza świątynia stała w Murzynowie już w XIII w. Obecny, drewniany kościół wzniesiono w latach 1739-42,  a jego budowę rozpoczęto na zgliszczach strawionej ogniem poprzedniej świątyni. Murowane, wyższe i szersze przedłużenie nawy, postawiono w latach 1900-1903, przez co drewniany kościółek stracił nieco uroku. 

    Po ok 700 metrach skręcamy w lewo kierując się na Książno i Skotniki. Tuż za Książnem przejeżdżamy linię kolejową Gniezno – Jarocin i po 2 kilometrach deptania jesteśmy w Skotnikach. Liczniki wskazują 18 kilometr, więc w zasadzie to dopiero mała „przejażdżka”. Jednak lipcowe słoneczko zdążyło już wspiąć się na nieboskłon dostarczając naszym głowom i plecom aż nazbyt dużo ciepła. Stąd też chwilowo mamy dosyć. Przekraczamy ruchliwą krajową „piętnastkę” z mazurskiej Ostródy do śląskiej Trzebnicy. Po drugiej stronie wjeżdżamy w polną „arterię” i przy przepuście wodnym na „Strudze” – niewielkiej rzeczce wpadającej do Miłosławki w Winnej Górze, a tworzącej kiedyś w górnym biegu jezioro Sitkowiec, na brzegach którego istniał biechowski gród – robimy półgodzinną przerwę. Do Biechowa pozostały niespełna dwa kilometry, a na widnokręgu znaczonym połaciami rzepaku widnieją dwie białe bliźniacze wieże biechowskiego kościoła. Jeszcze w XIX stuleciu siedzielibyśmy sobie właśnie na brzegu jeziora, którego zarysy jeszcze i dziś nietrudno zauważyć na topograficznej „pięćdziesiątce”, Prusacy jednak, chcąc zwiększyć areał uprawnej ziemi osuszyli jezioro . To właśnie na jego wschodnim brzegu, na cyplu, wyraźnie wyniesionym ponad okolicę istniał biechowski gród – siedziba kasztelanii.

    Powstał prawdopodobnie po upadku grodu w Grzybowie a jego zadaniem było strzeżenie szlaku z Poznania przez Giecz do Pyzdr. Gród odegrał istotną rolę w czasie walk książąt dzielnicowych, a pierwszy kasztelan Przecław de Bechow pojawia się w roku 1252. Kasztelania, choć stosunkowo szybko straciła na znaczeniu, przetrwała administracyjnie aż do 1785 roku. Od 1314 roku Biechowo było jedną z siedzib potężnych Doliwów z Dębna, a później przechodziło kolejno w ręce Miłosławskich i Pampowskich. To właśnie ci ostatni w XVI wieku oddali istniejący tutaj kościół pw. św. Piotra i Pawła protestantom, którzy zwrócili go katolikom wiek później. W 1718 roku, właściciel Biechowa, niejaki Smarzewski, który sprowadził Filipinów z Gostynia, którzy zbudowali klasztor i późnobarokowy kościół pw. Narodzenia NMP. Dziś klasztorem i kościołem z cudownym obrazem MB Pocieszenia administrują częstochowscy księża Paulini. Objeżdżamy południową krawędź dawnego jeziora drogą polną do krzyża przy skrzyżowaniu z asfaltówką idącą od Skotnik. po kolejnym kilometrze jesteśmy już w centrum wsi. Kierujemy się początkowo do grodu (a ściślej to jego pozostałości), a następnie do kościoła. Na dłużej zatrzymujemy się w parku pielgrzyma utworzonym na terenie dawnych klasztornych ogrodów. rzut oka na mapę i wyruszamy dookoła kościoła polną drogą prowadzącą do wsi Lipie.

    Po kilku kilometrach mijamy niewielkie Biechówko – przysiółek złożony z kilku domostw, a po kolejnych dwóch kilometrach jesteśmy we wsi Lipie i spoglądamy za siebie – wieże i białe mury biechowskiego sanktuarium widać jeszcze wyraźnie. Zaiste poruszający wyobraźnie to widok, gra kolorów i błękit nieba, żółć wszechogarniających rzepakowych pól i ten wyraźny biały punkt! Wieś Lipie zostawiamy trochę po prawej, przejeżdżając kawałek asfaltówką i wjeżdżając w kolejną – jakże urokliwą wielkopolską polną drogę, która zawiedzie nas do Miłosławia. Przejeżdżamy przez centrum Miłosławia i śmigamy wojewódzką 441 do Bugaju – dawnego folwarku miłosławskich dóbr Mielżyńskich i Kościelskich. Przejeżdżamy obok zabytkowych czworaków i skręcamy w drogę prowadzącą wąską groblą pomiędzy stawami. Z grobli mamy przepiękny widok na cały Miłosław. Wijąca się droga prowadzi przez las, tuż obok brzegu sporego stawu. po około dwóch kilometrach deptania, oczom naszym ukazał się przepiękny w formie zameczek myśliwski Mielżyńskich.

    Zaprojektowany został w połowie XIX w przez Seweryna Mielżyńskiego - właściciela dóbr miłosławskich. To co robi na nas największe wrażenie to utrzymana w duchu wysuniętej obronnej baszty ambona wsparta na łukowych (niczym akwedukt) przęsłach. Zameczek w całości utrzymany jest w duchu obronnej fortecy otoczonej murem z krenelażem, wieżą i innymi elementami obronnymi. Okolica zameczku, jego forma i atmosfera tego miejsca na trwale zapadają nam w pamięci. Robimy sobie kolejną dłuższą przerwę w cieniu ambony i tą samą drogą, wśród lasów i wód wracamy do Miłosławia skąd przez Winną Górę śmigamy do Środy. Co by nie mówić prawie 60 kilometrów w tym letnim upale odczuwa się w nogach, ale czegóż to nie zrobiłoby się dla możliwości obcowania z tą wielkopolską polną drogą...