Klasztor przywitał nas średniowiecznym murem okalającym założenie, w którym później zrobiono przejście. Z racji swej wartości historycznej, architektonicznej i religijnej włączony został do szlaku romańskiego. Po krótkich oględzinach kościoła klasztornego z zewnątrz, wchodzimy do środka, gdzie ulegamy zachwytowi. Oto bowiem w niemalże doskonały sposób połaczono tutaj romańsko – gotycką surowość z barokowymi geometriami rzeźb i malowideł. Pierwsza część nawy głównej, nie licząc partii chóru zachowała niemalże pierwotny charakter, kryjąc rysunek kamiennych bloków i epitafijnych tablic słynnych przeorów. Część środkowa (transept) i prezbiterialna to już wspaniałość baroku; przepych i bogactwo form, doskonałość materii. Brąz przepięknej snycerki miesza się z bielą marmurów i tęczą barw fresków na sufitowych platformach. Oglądamy to całe bogactwo, detal po detalu, starając sobie wyobrazić tego anonimowego mnicha, którego prawdziwe nazwisko utonęło w pomroce dziejów czy to z uwagi na skromność tych ludzi czy może przez charakterystykę epoki. Kierujemy jeszcze swe kroki do przyklasztornej szkółki krzewów, wspaniale utrzymanej, nawodnionej i robiącej niesamowite wrażenie w zetknięciu z czerwienią okalających klasztor murów i z samym widokiem bryły kościoła i klasztoru. 

    Kościół zyskuje formę słynnej Santa Maria Della Salute z Wenecji. Dalsza budowa trwa, w wyniku wielu zawirowań rodzinnych fundatorów klasztoru, aż przez najbliższe 80 lat (!) i zostaje w międzyczasie przykryta wspaniałą kopułą dzieła słynnego Pompeo Ferrari. Szczególne wrażenie robi kopuła od środka, której założenie spoczywa na potężnych ale i strzelistych kolumnach. Ołtarz kryje cudowny wizerunek Matki Boskiej. Zwiedzamy także klasztorne podziemia kryjące szczątki doczesne fundatorów klasztoru ale i dziesiątki innych: mnichów – członków Kongregacji Oratorium św. Filipa Neri. W jednym z korytarzy – krypt natrafiamy na trumnę pokrytą szklanymi taflami z zachowanym, zmumifikowanym ciałem, zapewne jednego z zakonników. Na zewnątrz temperatura sięga 34ºC, a tutaj w tych kryptach panuje przyjemny chłód i przede wszystkim dojmujaca cisza, właściwa dla tego miejsca. Stąd też nie zakłócamy zbyt długo spokoju wiecznego spoczynku zmarłych i wychodzimy na powierzchnię. Zwiedzamy także teren wokół świątyni, szczególnie podoba nam się prastara droga, prowadząca z Gostynia na Święte Wzgórze, sprawiająca wrażenie zapomnianej dla zdobyczy cywilizacji. W dzisiejszych czasach, gdy asfaltujemy i betonujemy bez opamiętania wszystkie zabytki robi to naprawdę nostalgiczne wrażenie. Wracamy do Środy, tym razem wojewódzką 434 przez Dolsk i Śrem, drogą malowniczą – pośród wielkopolskich lasów, jezior i morenowych wzgórz