Coś, co w tym kościele urzeka najbardziej to jednak ślad człowieka – cieśli, budowniczego kościoła sprzed ponad 200 lat: „Chwalmy Boga w tej tu Śnieci, tak w tym życiu, jak po śmierci. Pamiętaj Panie na mnie i na moje dzieci – JUN ŚLUMSKI – majster.” Napis ten wyryto na balach kruchty światyni.Dalej jedziemy do Polwicy, obejrzeć dwór (mocno już przebudowany, zmieniony, zniekształcony) w którym urodził się poeta Ryszard Berwiński. My znamy jeszcze Polwicę z przepięknego pamiętnika „Marianna i róże”. Krótka wizyta i znów  w drodze, mijamy Zaniemyśl by na chwilę odbić od głównej drogi. Takich „manewrów” będziemy w tej podróży wykonywali jednak częściej. Jedziemy do Łękna, by w istniejącym dziś obiekcie Zespołu Szkół Ekonomicznych poszukać dawnej świetności eklektycznego pałacu projektowanego przez Stanisława Hebanowskiego dla Potulickich. Na próżno! W 1887 roku pałac kupił i przebudował Herman Kenneman; współtwórca HAKATY z Klęki, która była jego Haimatem. W Łęknieńskim pałacu gospodarował później Max Jouanne będący wnukiem Kennemana oraz po jego śmierci Elżbieta Jouanne. Według jednej z legend kazała pochować się niedaleko rodowego cmentarzyka wraz z... koniem. Ów cmentarzyk, pomimo że dojść do niego niełatwo; jest jak się przekonaliśmy bardzo zruinowany. Opuszczamy Łękno, kierując się na Śrem, ale najpierw jeszcze Mechlin, gdzie stoi wspaniały zabytek techniki – turbina wiatrowa, a w zasadzie pompa napędzana energią wiatru.

    Mijamy Śrem i jedziemy z biegiem Warty do wsi Góra. Tam podziwiamy jakże prostą w formie, najstarszą kapliczkę przydrożną w Wielkopolsce, powstałą w 1752 roku. Ongiś mieszkał w Górze Ludwik Plater – leśnik geograf i senator, członek i mistrz lóż masońskich, współpracownik Czartoryskich i Lelewela. Dziś na skraju wsi już z daleka widoczny jest maszt centrum radiowo – nadawczego o wys. 300 m. Jedziemy do Jaszkowa, 3 kilometry podrzędnych dróg, ale całkiem przyjemnie. W Jaszkowie, w którym teraz gospodarzy potomek Chłapowskich jest wspaniała stadnina koni i gotycka świątynia. To tylko mały przystanek, bo następne na trasie Manieczki. Jedziemy przez Ludwikowo i Górkę; już przed Manieczkami dostrzegamy porządek, dobrą organizację i pomysłowość w zagospodarowaniu terenu, wszak Manieczki to słynny niegdyś kombinat PGR, który zdobywał nagrody Ministerstw Rolnictwa oraz Kultury i Sztuki. Zwiedzamy park, a następnie dwór – Muzeum Józefa Wybickiego. O ile Winna Góra była napoleońską donacją dla J. H. Dąbrowskiego w uznaniu zasług o tyle Manieczki Wybicki zakupił sam, sprzedając rodzinny majątek w Będominie. Pobudzają naszą wyobraźnię  „kolumny braci” w parku, miejsce gdzie ponoć ongiś doszło do bratobójczego pojedynku. Opuszczamy Manieczki i jedziemy przez Krzyżanowo do Błociszewa. Tuż za Manieczkami wjeżdżamy na teren Parku Krajobrazowego im. Gen. Dezyderego Chłapowskiego. Pojawia się charakterystyczny krajobraz – szpalery drzew osłaniających pola, to pomysł generała, wielkiego napoleończyka, wybitnego dowódcy i organizatora, wybitnego właściciela ziemskiego, który zaszczepił na wielkopolskiej ziemi najnowocześniejsze sposoby gospodarowania, które pomogły w zbliżającej się „Najdłuższej wojnie nowoczesnej Europy”, jak czas zaborów w poznańskiem określił S. Bratkowski. W mijanym przez nas Krzyżanowie trafiamy na pierwszy ślad wieszcza – Adama. Prawdopodobnie w sierpniu 1931 roku Ksawery i Ludwika Wilczyńscy gościli w nieistniejącym już dziś dworze Mickiewicza zmierzającego do powstania. Jedziemy do Błociszewa. 

    Zatrzymujemy się na  chwilę obok przepięknego neobarokowego pałacu, w którym dziś znajduje się ośrodek rehabilitacyjny. W centrum wsi stoi drewniany, zrębowy kościół pw. Michała Archanioła. Z Błociszewa postanowiliśmy przebijać się polną drogą do Wyrzeki – gdzie urodził się ks. Wawrzyniak, społecznik, patron spółek zarobkowych, kolejny wielki bohater "najdłuższej wojny". Z racji okropnych warunków drogowych (błoto) przejeżdżamy ten czterokilometrowy odcinek w pół godziny. W Wyrzece zatrzymujemy się przy domku ks. Wawrzyniaka oznaczonym pamiątkową tablicą i jedziemy do Dalewa. W Dalewie w tutejszym kościele gotyckim pw. Św. Wojciecha kolejny ślad Wawrzyniaka – tutaj był ochrzczony o czym informuje tablica, a na przykościelnym cmentarzu znajdujemy nagrobek rodziców ks. Piotra. Opuściliśmy na chwilę Park Krajobrazowy, ale już to nadrabiamy; z Dalewa, kolejną polną drogą śmigamy do Rąbinia. Tutaj, w tej cichej spokojnej wsi, przy późnogotyckim kościele znajduje się wspaniała nekropolia Chłapowskich. Płyta nagrobna kryje doczesne szczątki Generała i jego żony oraz obok - siostry żony generała Joanny z Grudzińskich czyli żony Wielkiego Księcia Konstantego. 

    W murach kościoła znajdują się dwa przepiękne odlewy drogi krzyżowej, którą Kajetan Koźmian wystawił wzdłuż drogi z Kopaszewa do Rąbinia. Drogę taką pokonał kondukt żałobny ze zwłokami żony Koźmiana, córki Chłapowskiego Zofii, która będąc nieszczęśliwą w związku z poetą, odebrała sobie w Kopaszewskim pałacu życie. Z Rąbinia jedziemy do siedziby rodowej Chłapowskich – Turwi, to centrum parku. Tutaj szczególne wrażenie robi na nas wspaniały dwór z dobudowaną neogotycką kaplicą oraz ogromny dąb Dezydery o obwodzie 9 m. Z Turwi wracamy do Rąbinia, następnie przez Łuszkowo jedziemy do Kopaszewa. Wchodzimy przez bramę w osi elewacji frontowej, pałacu o cechach klasycystycznych, w ogromnej części wspaniale porośniętego bluszczem.  Tutaj mieszkała Honorata Skórzewska, goszcząc Mickiewicza w 1831 roku. Stąd Mickiewicz wziął informację o słynnej książce kucharskiej, którą tak wspaniale opisał w rękopisie Pana Tadeusza. Ów pan Skórzewski to zmarły mąż pani Honoraty – Ludwik, szambelan Poznański, żonaty początkowo z Teodorą z Niegolewskich (córką Andrzeja Niegolewskiego, bohatera Somosierry) i wcześniej owdowiały. Tuż obok pałacu wznosi się kaplica, w której odnajdziemy dwie kolejne tablice koźmianowskiej drogi krzyżowej. W 1844 roku Kopaszewo kupił Dezydery Chłapowski i pozostawało w ich rękach do 1939 roku. Na zegarku już czternasta, więc pędzimy do pobliskiej Choryni, cały czas drogą Gostyń – Kościan. W Choryni zatrzymujemy się początkowo przy neogotyckim kościele z Kaplicą grobową Taczanowskich, a następnie jedziemy do dworu. Tutaj w 1831 roku Taczanowscy gościli Mickiewicza i był tzw „chrzestnym z oleju” czteroletniej już córki Taczanowskich, Zosi. Zofia została później żoną Tadeusza Morawskiego, syna generała i poety Franciszka Dzierżykraj Morawskiego, znanego z „Końca świata szwoleżerów” Brandysa.

Oraz artykuły w Średzkim Kwartalniku Kulturalnym:
J. Sobczak "W dolinie Głuszynki" ŚKK 3
J. Sobczak "Adam Mickiewicz na ziemi Wielkopolskiej" ŚKK 4
J. Sobczak "Dwory i dworki ziemi średzkiej" ŚKK 29
J. Sobczak "Kościoły drewniane ziemi średzkiej" ŚKK 7,8,9
J. Kobus "Śnieciska - wieś nie taka zwyczajna" ŚKK 34