Jezioro, jego północna krawędź błyska nam po lewej stronie pomiędzy topolami porastającymi brzeg. Za wsią po lewej stronie drogi rozciąga się teren "Lednickie Pola", należący do poznańskich dominikanów. To tutaj znajduje się słynna brama w kształcie ryby, pod którą odbywają się coroczne spotkania młodych. Na terenie pól powstaje obecnie centrum pielgrzymkowe i kościół. Tymczasem nad polami wychodzi słońce! Jest wręcz urzekająco; oto część nieba zasłonięta jest jeszcze ciężkimi chmurami, a pozostała już niebieska jak tafla pobliskiego jeziora, które z tego miejsca pięknie widać. Z pól lednickich jedziemy do Skrzetuszewa i dalej do Rybitw. Przy drodze stoi kilka drewnianych obiektów, zgromadzonych tutaj w ramach zagospodarowywania Szlaku Piastowskiego. Są to: szkoła (budynek z Czerniejewa), lamus (z Gniezna), chałupa (z Marianowa k. Wielenia) i wiatrak (z Gryżyny k. Kościana) przy którym zatrzymujemy się na krótki odpoczynek. 

    Wiatrak istotnie zachowany jest w bardzo dobrym stanie, a jego umiejscowienie na skraju wsi, robi szczególne wrażenie. Dojeżdżamy do skrzyżowania z drogą z Latalic. W tym miejscu na wyspę Ostrów prowadził zachodni most, będący częścią traktu z Poznania. To właśnie drogą z Latalic, którą teraz jedziemy podążał Otton w drodze do Gniezna. Teraz właśnie jedziemy w przeciwnym kierunku niż ten, którym podążał Otton. Dojeżdżamy do przepięknej urody drewnianego, zrębowego kościółka w Węglewie pw. św. Katarzyny. Został on kilka lat temu gruntownie odnowiony i dzisiaj robi wspaniałe wrażenie. Za kościółkiem znajduje się grób rodziców prof. Józefa Kostrzewskiego - badacza min Biskupina, "ojca polskiej archeologii", jak jest nazywany. Syn profesora, Bogdan Kostrzewski odkrył dla nas z kolei Giecz

    Wracamy asfaltem do Podarzewa, skąd polną drogą śmigamy na południe, wprost do Pomarzanowic. Tutaj znajduje się neorenesansowy dwór zbudowany dla Jackowskich w 1891 roku na miejscu drewnianej, barokowej budowli. Do 1885 roku gospodarował tutaj Maksymilian Jackowski, wielki patriota, organicznik, patron kółek rolniczych, jedna z wybitniejszych postaci XIX wiecznej zaborczej historii Polski. Po Maksymilianie w majątku gospodarzył jego syn Tadeusz. W 1895 roku w Pomarzanowicach gościła Helena Modrzejewska. Opuszczamy Pomarzanowice drogą z Pobiedzisk na Kiszkowo, by po dwóch kilometrach zjechać w lewo na Krześlice. Znajduje się tutaj przepiękny w formie, neogotycki pałac zbudowany dla Radońskich w latach 60-tych XIX wieku. 

    Nie pozostaje nic innego, jak tylko pogratulować pomysłu i wzoru do naśladowania. W latach międzywojennych, we Wronczynie gospodarzył syn Tadeusza Jackowskiego, również Tadeusz, dyplomata, ambasador w Brukseli. Gościło w jego majątku wiele wybitnych postaci życia politycznego i kulturalnego min: Jan Lechoń, Kornel Makuszyński, Leon Schiller (grób jego rodziców znajduje się w nekropolii Jackowskich) będący szwagrem Tadeusza. Dwór niestety już nie jest dostępny. Cały teren został wykupiony przez osobę prywatną - widzieliśmy prace remontowe przy dworze. Z Wronczyna jedziemy prosto do Pobiedzisk, gdzie kierujemy się na rynek. Tutaj w zachodniej pierzei stoi gotycki kościół, choć jest to jedno z najstarszych założeń gotyckich w Wielkopolsce, nie wyróżnia się niczym szczególnym. jednak wiemy dobrze, co skrywa jego południowa elewacja i po co tutaj przyjechaliśmy! Obchodzimy kościół i oczom naszym ukazują się setki zagłębień w gotyckim wątku cegieł. Czarnej barwy, małe i całkiem spore - skąd wzięły się na świątyni? uczeni od dawna spierali się o ich pochodzenie, a różnorodne interpretacje przenikały do społeczeństwa, zyskując z czasem status obowiązujących wykładni.