Podróżujemy letnim rankiem do brzegów Warty, do miejsca gdzie był ongiś bród, a później przeprawa promowa i popularne miejsce spędzania wolnego czasu mieszkańców Zaniemyśla i okolic. Wiemy już, jadąc tam, że po dawnej świetności Białego Gościńca nie pozostało już nic - przeprawa nie funkcjonuje, okoliczne budynki popadły w ruinę, a drogi poprzez las stały się jakby bardziej kręte... Cóż, płynie czas, zmieniają się trakty komunikacyjne, zmienia się ludzka mentalność. To co kiedyś było synonimem rozrywki, wypoczynku, niedzielnej siesty dziś zastąpione zostało wypadem do supermarketu lub co najwyżej godzinnym pobytem nad jeziorem Raczyńskim. Kierujemy się przez Kijewo do Nadziejewa, by tuż za zakrętem w Nadziejewie wjechać pod most kolejowy, a właściwie tunel utworzony przez linię kolejową Poznań - Kluczbork nad gminną asfaltówką do Mądrych. 3 - 4 kilometry za tunelem, po dość orzeźwiającej przejażdżce w lesie, wjeżdżamy do wsi Mądre. Już za zakrętem wita nas zbocze cmentarza znad którego, w otulinie drzew i krzewów, wystrzeliwuje w górę wieża neogotyckiego kościoła pw. św. Jadwigi Śląskiej. dojeżdżamy do przydrożnej figury, by zrobić sobie mały przystanek. Wewnątrz kościoła z pewnością warto byłoby zobaczyć drewnianą, gotycką rzeźbę - pietę z ponad 500-letnim rodowodem. Niestety w lipcu 2005 roku ręka złodzieja sięgnęła po tę historyczną świętość. Niezabezpieczony w żaden, nawet najprostrzy sposób kościół, ogołocony został niemalże ze wszystkiego, nie oszczędzono także wot, które otaczały pietę... Beztroska z jaką przechowywano ów bezcenny zabytek, kojarzy nam się w pierwszej kolejności z dobrotliwą naiwnością, która musi jednak ustąpić, gdy zdajemy sobie sprawę jak ważną dla kultury rzecz straciliśmy. My, wszyscy - mieszkańcy powiatu, Polacy. Z Mądrych, polną drogą kierujemy się na Czarnotki, gdzie na skraju lasu można podziwiać resztki drewnianego wiatraka - koźlaka - kolejna ofiara beztroski, a tak mało jest ich przecież w naszym krajobrazie

    W Czarnotkach znów wjeżdżamy w gminną asfaltówkę i podążamy nią do Lubonieczka, gdzie ponownie wjeżdżamy na lokalną żwirówkę, tym razem jest to leśny dukt prowadzący na Majdany. Dalej znów kawałek asfalt w kierunku na Zwolę i ponownie leśnym duktem, omijając Łysą górę (106,1 m) z lewej strony. Droga, piaszczysta, wijąca się pod górę, aż do przesilenia masywu Łysej Góry, ostro daje się nam we znaki, tym bardziej, że zbliża się już południe. W końcu, po morderczej walce z piaskiem i słońcem trafiamy na ostatni odcinek drogi. Jest już chłodno, bo otacza nas gęsty las, pędzimy kamienistą drogą z górki, bo w pobliżu jest już Warta. dojeżdżamy do Białego Gościńca, istotnie bardzo już dziś zapomnianego. Zruinowane budynki robią na nas przygnębiające wrażenie, choć w jednej ze zburzonych domów, która najprawdopodobniej była karczmą trafiamy na ogromny kominek. Nad brzegiem Warty robimy odpoczynek i spokojnym tempem wracamy do Środy.