Znów na rowerze. Prawdę mówiąc ten środek transportu jest najszybszy by poznać powiat. Gdy drogi z szerokich robią się nagle wąskie, gdy asfalt zamienia się w żwirówkę rower staje się najszybszym środkiem lokomocji… i widać z niego o wiele, wiele więcej niż z samochodu. Kierujemy się na południe prastarą drogą prowadzącą z Gniezna przez Giecz na Śląsk, której pozostałość (jakże lichą) stanowi droga (dróżka!) prowadząca przez Bagna Średzkie do Pętkowa. Około 200 metrów od południowego końca ulicy Kościuszki, za torami kolejowymi wjeżdżamy w niemal dziewiczy obszar torfowisk i moczarów rozpościerających się po obydwu stronach Strugi Średzkiej. Jadąc dalej, na samej Strudze przejeżdżamy  podniszczony mostek i zatrzymujemy się na chwilę przy nim. Aż trudno uwierzyć, że niemalże 1000 lat temu książę czeski Brzetysław przeprowadzał tędy swe wojska w łupieżczej wyprawie na Gniezno. Nie było oczywiście mostka, był bród zwany od koloru traw Bielawami.

    Leśny dukt wiedzie do osady leśnej Wygranka, ale najpierw przejeżdżamy ruchliwą trasę Poznań - Katowice, to tylko krótkie spotkanie z cywilizacją, bo dalej już tylko kilkanaście kilometrów drzew, polanek, leśniczówek... Prosta droga wiedzie  do leśnego skrzyżowania w pobliżu leśniczówki Brzeczka. Mamy za sobą już około 4 km jazdy w zwartym kompleksie leśnym, ale przed nami jeszcze prawie 6! Przy leśniczówce skręcamy w lewo kierując się na miłosławski Bugaj. Po około 3 kilometrach leśnej głuszy znów leśniczówka – to Mościska. Kilometr dalej piaszczystej leśnej drogi i dojeżdżamy do iście „ogromnego” leśnego węzła komunikacyjnego. Oto droga na Bugaj prowadzi pod kolejnym kamiennym mostem linii Gniezno – Jarocin. Tym samym „tunelem” przechodzi także leśny dukt z Kozubca do Białego Pętkowa przez leśniczówkę Stoki. Jedziemy wśród tej leśnej głuszy, przepojeni szmerem wysokich sosen i zapachem żywicy. Po kilometrze docieramy do Bugaju. Stanowił folwark w dobrach Mielżyńskich, do dziś stoją zabytkowe czworaki. Przejeżdżamy obok lśniąco białej bryły pałacu Mielżyńskich w Miłosławiu, by na chwilę wjechać do przypałacowego parku. Stoi w nim pierwszy na ziemiach polskich, w swoim czasie, pomnik drugiego wieszcza Juliusza Słowackiego. Na przekór władzom pruskim tego wspaniałego czynu dokonał Józef Kościelski ówczesny właściciel dóbr miłosławskich tworząc z uroczystości odsłonięcia pomnika zlot najwybitniejszych Polaków epoki. To właśnie wtedy, tutaj Henryk Sienkiewicz poznał Marię Radziejewską, która w tradycji została zapamiętana jako „czwarta Maria Sienkiewicza”. Pomnik stanowi popiersie Juliusza Słowackiego wyniesione ponad kamienną ławeczkę, na której przysiadła wiejska dziewczyna przytulając się niejako do wieszcza. Z miłosławskiego parku jedziemy do Winnej Góry, skąd prosta droga wiedzie do Środy.