Gwałtowny napływ ludności do miast po II wojnie światowej oraz panujące w urbanistyce trendy (min. idee Le Corbusiera) przyczyniły się do gwałtownego rozwoju wielorodzinnego budownictwa mieszkaniowego. Nie bez wpływu pozostawała również sytuacja polityczna Polski po II wojnie światowej. Obietnice rychłego zaspokojenia podstawowych potrzeb socjalnych dla wszystkich obywateli Polski Ludowej pozostawały przez długi czas jednymi z najbardziej chwytliwych haseł. Budowane początkowo pojedyncze obiekty, pełniące w urbanistycznym krajobrazie funkcje „plomb” przeistaczały się z czasem w charakter nowych dzielnic podmiejskich, nowych miast – samowystarczalnych, w pełni ukomletowanych miasteczek. Nazywane z czasem „podmiejskimi sypialniami” (np. warszawski Ursynów czy poznańskie Rataje) nabrały, poprzez swe ograniczone funkcje kulturotwórcze pejoratywnego wydźwięku. niemniej przyczyniły się znacznie do zaspokojenia głodu mieszkaniowego, szybko odrabiającej demograficzne straty Polski.

    Były lata pięćdziesiąte, realizowano plan sześcioletni, który ze szczególnym naciskiem kreślił priorytety wszechstronnego rozwoju wsi. Stąd powstające początkowo po II wojnie światowej Powiatowe Przedsiębiorstwa Budowlane przekształcone następnie w Przedsiębiorstwa Budownictwa Terenowego, działające we właściwym dla swej dyslokacji „terenie” realizowały głównie założenia planu. Budowa domów mieszkalnych w miastach stała się zadaniem drugorzędnym. W tych trudnych warunkach powstały jednak w Środzie bloki o cechach mocno już charakteryzujących przyszłe konstrukcje. 

    Tutaj już uczyniono kolejny postęp. Identyczne konstrukcyjnie budynki skonsolidowane w namiastkę osiedla mieszkaniowego, jeszcze bardzo ograniczonego terytorialnie lecz już posiadającego cechy blokowiska – tzw. małą architekturę, chodniki. Zespół bloków przy Niedziałkowskiego to właściwie pierwsze średzkie osiedle choć z pewnością pisane przez małe „o”.Rozwój miasta przez pryzmat mieszkalnictwa nastąpił na planie wielkiej ósemki, której środek można by odnieść do średniowiecznego lokacyjnego miasta, zaś dwa wybrzuszenia to odpowiednio zabudowa pomiędzy ulicami Kilińskiego i Kościuszki oraz Wrzesińska i Dąbrowskiego. Funkcję akceleracyjną powstawania nowej, ciągłej zabudowy sprawowały, podobnie jak w innych miastach, ciągi komunikacyjne do których łatwo zaliczyć ulicę 20-go Października w całym jej przebiegu ale również ulicę Zamoyskich, Niedziałkowskiego, Kórnicką i juz całkiem współcześnie Strzelecką i Topolską. Właśnie przy ulicy 20-go Października zlokalizowano kolejne bloki mieszkalne, które jako pierwsze w Środzie miały już płaskie dachy, co czyniło je wówczas najnowocześniejszymi średzkimi, wielorodzinnymi budynkami mieszkalnymi.

    Ostatnim akordem przestrzennym rozwoju Środy są nowoczesne osiedla domków jednorodzinnych: Piastowskie, zlokalizowane na skarpie nieistniejącego już dopływu Maskawy pomiędzy ulicami Zamoyskich i Harcerską oraz Armii Krajowej czyli zabudowa pomiędzy Nekielską i Strzelecką. W ostatnim czasie najintensywniej jednak Środa rozwija się w kierunku Topoli, wzdłuż ulicy Topolskiej coraz bardziej wchodząc zabudową w niedostępny do niedawna obszar Rowu Topolskiego. Planowana inwestycja wewnętrznej obwodnicy czyli przedłużenia ulicy Hallera w kierunku Zamoyskich (poprzez ulicę Strzelecką i Topolską) z pewnością jeszcze zintensyfikuje te procesy.