Wracamy do Pławiec szlakiem kolejki. Pławce były jedną z największych stacji; choć nie odchodził stąd żaden poboczny odcinek. Na starych mapach wyraźnie istnieje tu spore torowisko z dwiema bocznicami. Jedna odchodziła do zlokalizowanego po prawej stronie drogi Środa – Kostrzyn folwarku, przecinała drogę Środa – Kostrzyn tuż obok toru szlakowego. Druga z bocznic odchodziła na zachód, przecinała drogę Pławce – Staniszewo, biegła równolegle do niej i ponownie wchodziła w tor szlakowy tuż przed Staniszewem po kilometrze przebiegu. Po torowisku zachowała się jedynie ślad w postaci szerokiego pasa ziemi oraz niewielki budynek nieznanego nam przeznaczenia. Niestety stan budynku grozi jego szybkim zawaleniem. Jedziemy na zachód drogą Pławce – Staniszewo. Tor biegł po jej północnym skraju, równolegle do niej, zaś po jej południowej stronie istniała wspomniana wcześniej bocznica. Po lewej stronie drogi mijamy ogromną stodołę, którą bez problemu lokalizujemy na mapie z 1936 roku. Skręcamy gwałtownie na północ, przecinając dawny szlak i jedziemy do Staniszewa. Na zachód biegnie, bardzo słabej jakości droga gruntowa, jako pozostałość po szlaku. Po kilkuset metrach, znów zbliżamy się do toru, na skraju Staniszewa istniała stacja, dokładnie na wysokości drogi odchodzącej na północ na Węgierskie. Jedziemy dalej drogą Staniszewo – Markowice. W Markowicach tuż przed skrzyżowaniem dróg z Krerowa na Węgierskie, po lewej stronie drogi ze Staniszewa istniała stacja Markowice.

25 kilometr

Droga polna ze Zdziechowic do Pławiec to pozostałość po szlaku.
W pobliżu wieży umiejscowiona była stacja Pławce.

25 kilometr.
Tutaj istniała stacja Pławce, jedna z najbardziej rozbudowanych na szlaku. Stąd odchodziła bocznica do folwarku Pławce, istniejącego od strony Zdziechowic. Stąd także, na lewą stronę drogi odchodziła bocznica, kończąca się przed Staniszewem.

 

Tuż przed stacją w Markowicach, która istniała w miejscu tego sadu.

    Tutaj również, tak jak to było w przypadku Pławiec pozostał tylko pas zieleni i żadnego innego śladu. W prawo droga główna na Węgierskie, w lewo – Krerowo. Jedziemy w lewo na Krerowo, odprowadzając wzrokiem szlak kolejki odchodzący na zachód. To najtrudniejsza część trasy, bo tutaj właśnie topograficzny przebieg linii został najbardziej zakłócony poprzez budowę autostrady A-2. Strata tym większa, że po około 2 km istniała ważna węzłowa stacja Krerowo. To od tego miejsca odchodziły poboczne odcinki do Klonów i Kleszczewa. Tutaj także istniała tzw. „mijanka” czyli miejsce mijania dwóch składów jadących z przeciwległych krańców linii. Jeśli np. pociąg ze Środy meldował się na stacji Krerowo przed pociągiem z Kobylegopola to czekał tak długo póki na stacji nie zameldował się ten ostatni. Wszak linia była jednotorowa! Mijamy Krerowo i kierujemy się wprost na Bugaj – niewielki przysiółek oddalony od Krerowa o około 2 km. Wjeżdżamy na wiadukt nad autostradą i już z daleka widzimy budynek stacji Krerowo, który jakimś cudem, zamieszkały ostał się niemalże na pustkowiu. Dojeżdżamy na miejsce. Ku naszemu zdumieniu łatwo dostrzec zarysy niewielkiego peronu (rampy?), ale nijak już dziś doszukać się śladów rozjazdu na Klony/ Kleszczewo, który powinien znajdować się tuż za stacją w kierunku Markowic. Co ciekawe tory tworzyły w tym miejscu charakterystyczne kolanko, co doskonale widać dziś w ułożeniu budynku stacji i peronu do osi drogi gruntowej biegnącej od Bugaju w kierunku Markowic. Wiemy niestety, że droga ta kończy się gwałtownie w miejscu autostrady. Jedziemy drogą Bugaj – Nagradowice, skrajem której biegł tor. Od strony wschodniej Nagradowic przebiega dziś obwodnica drogi Kórnik – Kostrzyn, a pomiędzy murem dawnego folwarku a drogą z Bugaju wyraźnie widać pas zieleni – to pozostałość po torowisku. Kontynuujemy podróż i już po chwili stoimy w miejscu gdzie istniała stacja Nagradowice, czyli wewnątrz zakrętu starej drogi do Kórnika. Jedziemy dalej do Komornik. Tor ciągle biegł południowym skrajem drogi.  Umiejscowienie stacji było identyczne jak tej w Nagradowicach – po wewnętrznej stronie zakrętu, tym razem drogi Komorniki – Zimin.

Tuż obok stacji (istniała po prawej stronie, budynek na zdjęciu poniżej) biegła droga ze Staniszewa. Dziś przerwana jest przebiegiem autostrady A-2 (czerwona linia). Kilkadziesiąt metrów od tego miejsca drogę przecinała także linia boczna z Krerowa do Kleszczewa i z Krerowa do  Klonów.

To już Komorniki. Stacja istniała po lewej stronie drogi w miejscu osłoniętym płotkiem, po czym szlak biegł dalej, po lewej stronie przydrożnego krzyża.