A skąd nazwa Atlas? Przyjęła się po wydaniu dzieła innego wybitnego kartografa Gerarda Merkatora (1512-1594) w 1595 roku (wydania dzieła dokonał syn Merkatora), na okładce którego widniał grecki bóg Atlas dźwigający Ziemię. Dzieło nosiło tytuł „Atlas Sive Cosmographicae meditationes de Fabrica Mundi et Fabricati Figura." Nietuzinkowe dokonania XVI wiecznych niderlandzkich kartografów pozwoliły okrzyknąć wiek XVII złotym wiekiem kartografii niderlandzkiej. Szczególnymi osiągnięciami były dzieła Joana Blaeua (1597-1673), którego zdecydowanie najlepszym dziełem był wydany  w Amsterdamie w latach 1662-72 "Atlas Maior". Liczący 9 do 12 tomów (w zależności od wersji językowej). Także w Polsce w 1697 roku ukazuje się wiekopomne dzieło - mapa Rzeczypospolitej Carela Allarda (1678-1706). Kolejnym ciekawym dziełem było opracowanie z 1772 roku mapy Polski składającej się z 24 arkuszy przez Giovanni Antonio Rizzi – Zannoniego (1736-1814). Wiek XIX to nowe technologie: staloryt i litografia. Początek tego wieku okazał się także początkiem nowożytnej kartografii pruskiej. W 1805 roku wydano pierwsze wytyczne dla pruskiego biura statystycznego dotyczące  opracowania nowej mapy topograficznej kraju  w skali 1:25000. Rozpoczęcie prac nastąpiło 5 lat później, jednak ze względu na stopień skomplikowania i ślimaczące się tempo prac, w 1814 roku przekazano to zadanie do sztabu generalnego pruskiej armii. Wtedy to jako obowiązujący standard przyjęto podział arkuszy mapy na kwadraty o długości boku równej 1 mili pruskiej tj. 7,3 km. W ramach tzw. Quadratmeilenblatter opracowano 667 arkuszy mapy 1:25000. W 1821 roku kartograf Muffling wprowadził nowy podział arkuszy, który na długo zagościł w pruskiej kartografii. Do 1876 roku wydano 3000 arkuszy map nazywanych Ur-masstischblatt. W 1877 roku rozpoczęto wydawanie mastischblattów zgodnie z wprowadzonym 6 lat wcześniej systemem metrycznym. Do 1915 roku kiedy prace przerwała I wojna światowa wydano 3307 arkuszy mapy. Wznowienie prac nastąpiło w 1919 roku, a do 1931 roku uporano się z pełnym pokryciem powierzchni kraju. Nie prowadzono jednak nowych prac terenowych, a jedynie aktualizowano wcześniejsze ustalenia. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę istniała pilna potrzeba ujednolicenia systemu kartograficznego w ramach jednego państwa, który dotychczas opierał się na 8 różnych rozwiązaniach. W 1919 roku powołano Wojskowy Instytut Geograficzny, instytucję której osiągnięcia do wybuchu II wojny światowej godne są podkreślenia. W ramach standaryzacji rozpoczęto od wydawania w języku polskim mapy taktycznej 1:100000 z pokryciem 40% powierzchni kraju co udało się osiągnąć do roku 1927. W pracy tej wykorzystywano siatkę triangulacyjną wykorzystywaną przez zaborców, a szczegóły topograficzne uzupełniano i uaktualniano. 

 Inne były także same matematyczne systemy odwzorowania (w UW – Gaussa- Krugera, zaś w NATO Merkatora) oraz inne były przyjęte w wojskowych mapach topograficznych tzw. siatki meldunkowe ułatwiające naliczanie kilometrażu i ustalanie pozycji (w UW stosowano tzw układ 42, zaś w NATO system UTM). Nie wdając się w szczegóły powyższych ustaleń warto jedynie nadmienić, że zastosowanie w natowskich mapach odwzorowania Merkatora w konsekwencji okazywało się dokładniejsze. Z zadania tego Zarząd Topograficzny sztabu Generalnego wywiązał się zakomicie, a obecnie podstawową mapą w WP jest natowska mapa tzw JOG (Joint Operations Graphic), w skali 1:250000 wykorzystująca oczywiście odworowanie Merkatora.

Mapa z atlasu "1882 Comprehensive atlas and geography of the world German Empire - Est". Można byłoby się spodziewać, że mapa wydana pod koniec XIX wieku będzie już w miarę dokładna. Tymczasem wydana w 1882 roku w Londynie, powiela ten sam układ topograficzny co wcześniejsza z 1812 roku. Na mapie jest oczywiście Schroda, Śrem jako Schrimm, a po drugiej stronie Warty dostrzegamy Xions [Książ]. Na mapie zaznaczono istniejącą od 1875 roku linię kolejową Pozań – Kluczbork.

Wigowska "trzysetka" z 1935 roku. Zwraca uwagę ciekawe dzielenie opisów miejscowości i charakterystyczna dla wczesnych „wigówek” czcionka

WIG 1:100000, Arkusz Środa, Pas 40 Słup 24, wydanie 1934.
Typowa wigowska  taktyczna mapa sztabowa IV typu. Wigowskie taktyczne setki były jednymi z najbardziej cenionych w Europie ze względu na dokładność, jakość wykonania, czytelność i estetykę.

Międzywojenna mapa komunikacyjna to świetny przyczynek do badań nad rozwojem komunikacji. Ciekawostką jest fakt, że nie istnieje na mapie bezpośrednie połączenie Środy z Wrześnią.

ZT Sztab. Gen, 1:100000, wydanie 1990
Typowa powojenna sztabowa setka. Mapy cechowały się bardzo dobrą jakością graficzną i były bardzo dokładne. Do końca lat 80-tych sztabowe setki podobnie jak inne skale w układzie "42" były arkuszami ścisłego zarachowania opatrzonymi klauzulą tajności.